Powstańcy z Płońska

Powstańcy z Płońska, cz. 2

- Oto z chwilą gdy człowiek po raz pierwszy oderwał się od ziemi, zawisło nad nami nowe niebezpieczeństwo. Żyjemy w ciągłej grozie i podrażnieniu nerwów, spodziewając się lada chwila usłyszeć nad sobą złowieszcze bzyczenie stalowego ptaka siejącego śmierć i zniszczenie (...) Warsztaty wszystkich państw pracują w gorączkowym tempie nad coraz to nowymi środkami, które ułatwiłyby ludziom... przeniesienie się na tamten świat. W tym to kierunku podąża dzisiejsza technika. W całej swej okazałości ukażą się nam jej zdobycze dopiero w przyszłej wojnie, która na pewno nastąpi (...) - pisał tuż przed wybuchem wojny w szkolnym wypracowaniu płońszczanin Janusz Wojciechowski, przyszły powstaniec warszawski.

Janusz Wojciechowski urodził się w 1919 r. w Płońsku. W 1938 r. ukończył płońskie liceum. Następnie został przyjęty na Wydział Inżynierii Politechniki Warszawskiej. Posiadał wybitne zdolności językowe. Posługiwał się francuskim, niemieckim, hiszpańskim, rosyjskim i angielskim. Uwielbiał muzykę. Godzinami grywał na fortepianie.

Był żołnierzem Armii Krajowej. Uczył na tajnych kompletach. Działał na terenie Płońska, Torunia i Warszawy. Poszukiwany przez Niemców. Za jego schwytanie - żywego lub martwego - Niemcy obiecywali wielką nagrodę. Ukrywał się w różnych miejscach na terenie Płońska i powiatu płońskiego, m.in. w przepompowni wody do hydrantów kolejowych w pobliżu mostu kolejowego, a także w Cieciórkach.

Wspólnie z narzeczoną i przyszłą żoną Aliną opuścił Płońsk i udał się do Warszawy. Tam, pod zmienionym nazwiskiem, zatrudnił się jako sanitariusz w szpitalu przy ul. Płockiej 26. W czasie Powstania Warszawskiego bronił szpitala. Własowcy ostrzelali budynek. Według wersji przekazanej jego matce, Janusz i Alicja wraz z pozostałymi osobami przebywającymi w szpitalu zostali wypędzeni poza jego teren. Zostali rozstrzelani, oblani benzyną i spaleni.

(Materiały dzięki uprzejmości Pracowni Dokumentacji Dziejów Miasta Płońska)