Powstańcy z Płońska

- Nie zastałem jej, więc postanowiłem wrócić do domu. Było około godziny 15.00. W tramwaju, do którego wsiadłem na ulicy Wolskiej, bardzo dużo już było uzbrojonych powstańców udających się na przydzielone im w Śródmieściu stanowiska walki. Później dowiedziałem się, że byli z pododdziału kapitana Gozdawy. Dojechaliśmy do ulicy Żelaznej. Tam wszyscy wysiedli udając się na róg Ciepłej i Krochmalnej, gdzie był posterunek policji granatowej i niemieckiej żandarmerii. Nam, cywilom – było nas raptem dwóch czy trzech – kazano czekać w bramie budynku obok, powstańcy natomiast rozlokowali się, ustawili karabin maszynowy i rozpoczęła się walka. Nie mogąc dostać się do budynku od strony ulicy Ciepłej, gdzie było wejście na posterunek policji granatowej, ustawili drabiny i zaczęli dostawać się do wewnątrz oknami od strony ulicy Krochmalnej. W trakcie walk – było to już w nocy – ranny został jeden z powstańców, dowódca karabinu. Jego miejsce zajął amunicyjny. O pomoc w podawaniu amunicji poproszono wtedy nas, cywilów. Zgłosiłem się do podawania powstańcom amunicji i tak się zaczęła moja walka z Niemcami
w czasie Powstania Warszawskiego (...)

(Materiał dzięki uprzejmości Pracowni Dokumentacji Dziejów Miasta Płońska; zdjęcia, kolejno: Kazimierz Kuligowski w czasie Powstania Warszawskiego; Kazimierz Wiesław Kuligowski z matką Stanisławą Kuligowską z d. Zonko. Warszawa, 1944 r., Kazimierz Kuligowski podczas spotkania z przedstawicielami władz Płońska, Jednostki Strzeleckiej 1006 Płońsk oraz mediów lokalnych).